No conozco demasiado el progreso de ciertos inventos o mejoras tecnológicas, pero justamente ayer estaba viendo un vídeo acerca del genocidio en California y hablaban de como Leland Stanford que da nombre a la famosa universidad extendió el ferrocarril, pero el coste de mano de obra era inasumible para hacerlo rentable y así fomentaron la llegada de inmigrantes chinos a los que tenían trabajando en régimen de semiesclavitud y a los que luego marginaron y prácticamente exterminaron cuando se liberaron y empezaron a establecer sus propios negocios y a competir con los blancos del lugar. A lo largo de todo el proceso manipularon las leyes para permitir el desplazamiento de los indios nativos, cuando no su exterminio directo, para permitir la entrada de los chinos, facilitar su explotación en práctica exclavitud y luego para discriminarles e impedirles prosperar, todo atado al progreso del ferrocarril en la costa oeste. No quiero decir que lo que vi ahí sea La Verdad, pero desde luego creo que es menos sencillo que un simple "el capitalismo dio lugar a esto, albricias" porque, si la mitad de esto es cierto, dar crédito al capitalismo por el desarrollo del ferrocarril debería también hacerles responsables de mucho de lo negativo también.
Hombre, USA no es precisamente un país ejemplar en el trato hacia los locales por parte de los conquistadores.
España, sin ser seguramente la panacea, ha sido mucho menos dañina para los nativos que los ingleses en USA o, imagino, Canadá o Australia. Solamente hay que ver la cantidad de mestizos y de gente con fenotipo nativo de Perú, México, Ecuador o Cuba y la de los nativos estadounidenses o australianos.
Iso é unha desculpa habitual dos españois, esquecendo que a densidade de poboación entre os pobos que vivian nos territorios que pertencen o actual México, ou Perú, era moitísimo máis alta que os pobos indíxenas que vivían en USA e Canadá, so en Tenochtitlan collerían unha chea de tribos do norte.
En termos absolutos morreu máis xente nos dominios da coroa dos Austrias que nos territorios ingleses e franceses, pese a que estes aniquilaron pobos enteiros.
O que non tiveron os ingleses e franceses foi un Bartolomé de las Casas.
Yo creo más bien que es al revés, que los anti-españoles defensores de la leyenda negra obvian la mayor densidad de población en los territorios que formaron parte de España como explicación por los números de muertos comparados con los de los territorios dominados por el Reino Unido y sus herederos en Estados Unidos, Canadá y Oceanía. Por cierto, me llama la atención que Bartolomé de las Casas sea el gran referente de este discurso, y dice mucho de su falsedad cuando se utiliza la crítica de alguien de 1515, tras apenas 20 años en América, para definir más de 300 años de presencia en el continente. Algo mucho más importante que la crítica de Bartolomé de las Casas, a quien creo que quizá tú mismo dijiste alguna vez que deberíamos tomar como referencia en España, es la reacción a dicha crítica. Se paró literalmente la conquista para debatir lo que estaba ocurriendo, si la crítica era veraz, si la conquista era justa y como debía continuarse, si es que debía considerarse siquiera. Esto sí que es algo inusitado, no sé si alguien conoce algún precedente histórico anterior o posterior en el que un imperio o la génesis de un imperio detuvo su expansión por miedo a estar haciendo algo equivocado o estar cometiendo injusticias en los territorios descubiertos o conquistados.
Efectivamente, como dice @the naked man, la conquista no fue llevada a cabo solo por españoles europeos, al contrario, no fue ni siquiera mayoritaria ni cerca siquiera en lo que se refirió a la derrota del imperio mexica. Hernán Cortés lo que hizo fue liderar una coalición formada de modo muy mayoritario por nativos oprimidos por los mexicas que fueron quienes les derrotaron, y esta conquista fue muy representativa de lo que fue la construcción civilizatoria en Hispanoamérica. A menudo, para responder a las críticas que falsamente hablan de genocidio, conquista y opresión, se habla de todas las cosas que hicieron los españoles ahí en materia de construcción de ciudades, hospitales o universidades, pero incluso esto suena demasiado paternalista, porque no fueron los españoles desde Europa a construir América, sino que fueron los propios indios españoles integrados en el imperio los que construyeron el continente. El proyecto de Hispanoamérica fue suyo, y es ridículo que abracen la narrativa indigenista que les convierte en víctimas en vez de en constructores de un imperio. Y es verdad que la tecnología y los avances provinientes de España marcaron esa construcción, pero una vez que los nativos los adoptaron, fue la gente de allá, mezcla de americanos y europeos, la que construyó la nueva civilización.
A menudo se busca caracterizar lo que fue la presencia española en América por los abusos que se cometieron, que los hubo y no se puede ni se debe negar, pero siempre hemos definido una civilización y una cultura por sus leyes, por sus valores. De lo contrario, ¿qué sociedad no sufre abusos? ¿Acaso hay algún Estado del siglo XXI que no tenga amplios casos de abusos de la ley? Desde luego no en España, ni en Estados Unidos, ni en Francia, ni en Alemania... sin embargo, 500 años atrás, las leyes españolas ya daban a los indios la consideración de súbditos del Rey de España, respetaban la propiedad comunal de la tierra de los nativos y respetaron y homologaron los títulos nobiliarios de la aristocracia local, incluyendo la línea del propio Moctezuma que perdura hasta el día de hoy. Lejos de producirse un genocidio cultural, los españoles publicaron gramáticas escritas de las lenguas nativas del continente como el náhuatl o el quechua, algunas de cuyas gramáticas son anteriores a las de la mayoría de las lenguas europeas, y la evangelación e integración a la que se refiere Reo se produjeron en las lenguas de los nativos. El español era la lengua administrativa, pero no se impuso en colegios o universidades, y en el momento de las guerras de independencia, eran una minoría de nativos los que dominaban el español. En cuanto a la diversidad étnica, los indígenas representaban alrededor de la mitad de la población y los mestizos una cuarta parte, con porcentajes variando según el virreinato. Si hay un declive de la población puramente indígena, ésta se produce tras la independencia, no antes. El mestizaje por sí solo ya es testamento del afán integrador que primó desde los inicios del descubrimiento y la conquista, lejos del racismo de otros proyectos. Pero si el primer catedrático negro de Europa fue Juan Latino en España, 200 años antes del siguiente, si no recuerdo mal. 400 años más tarde todavía había segregación racial en los Estados Unidos para ir al colegio.
Por supuesto que ingleses u holandeses no tienen un Bartolomé de las Casas, porque tenerlos los tendrían, pero no estaba en su cultura o en su proyecto imperial el prestarles oídos y valorar sus críticas para discutir siquiera un trato justo para los nativos, a diferencia del proyecto imperial español, lo que facilitó que la crítica de de las Casas se popularizase. Pero la realidad es que a principios del s.XVI los nativos del imperio español tenían un reconocimiento legal de súbditos de la corona y la propiedad comunal de sus tierras y es por eso por lo que seguían ahí 350 años después en la costa Oeste estadounidense cuando México perdió la guerra con los Estados Unidos y los indios perdieron su condición de súbditos o ciudadanos y los derechos que tenían desde hacía siglos, y lo que llevó a su genocidio y casi total desaparición.
A Lenda Negra ten moito de verdade, ese é o problema que gran parte do nacionalismo español, basicamente todo salvo o máis escorado a esquerda, se nega a asumir. A Lenda Negra é un relato fiel da realidade, pero erra cando afirma que os españois se mostraron excepcionalmente crueis, fanáticos e salvaxes, esquecendo que iso era o modus operandi de todos os europeos, os españois eran uns máis. A Lenda Negra é en esencia un relato propagandista dos anglosaxóns que sinalan os pecados dos españois esquecendo os deles, pero que sexa propaganda antiespañola non fai que sexa mentira.
O teu discurso que retrata América como crisol de culturas tamén é pura propaganda eurocéntrica que non describe a realidade, recórdame moito o chiste dos Monty Python na Vida de Brian, onde en pleno debate do " indixenismo" recoñecese con desgana que o Imperio fixo moitas estradas e acuedutos... chiste que no fondo defende o progreso propiciado polos imperios, humor propio de ingleses , é dicir de fillos de outro imperio, a premisa é que debemos esquecer un xenocidio se a cambio obtemos mellores infraestruturas que como todo o mundo sabe facilitan a vida da xente, pero que xente?. En Gaza tamén teñen planeado uns resorts de puta madre.
A realidade é que ese crisol de culturas non existe, é mentira, a colonización, máis aló de integrar ou impulsar o intercambio de culturas, foi a instauración dun sistema de relacións de dominación que se sustenta na explotación dos indíxenas e outros suxeitos non brancos, e o espolio do territorio.
Fois así fai 500 anos, e segue sendo así hoxe, os que non lle gusta recoñecer erros pasados apelan a que se nos poñemos a revisar aquí non se salva ninguén, esquecendo que a día de hoxe non hai herdeiros do Imperio mongol ou do romano, pero o descubrimento de América e diferente, marcou o inicio do establecemento dunha orde mundial colonial que dura ata hoxe, ao estruturar unha realidade que xerarquiza as diferentes sociedades americanas por medios de extrema violencia onde a compoñente racial é o eixo vertebrador. Os golpes de Estado ao longo do século XX e XXI en América son responsabilidade de USA, pero se facemos outra lectura tamén son golpes de Estado protagonizadas por minorías brancas e críollas fronte maiorías de indíxenas, mestizos de clase baixa e negros.
En América estableceuse un patrón de poder baseado principalmente na idea de raza. É dicir, a raza, como suposta diferenza “biolóxica” que xustifica a “natural” superioridade dun grupo fronte á “natural” inferioridade do outro, e iso existe agora mesmo, por iso os presidentes dos países americanos non son indíxenas, son brancos , ou como moito mestizos con devanceiros europeos, que renegan da súa parte indíxena.
Bartolomé de las Casas está moi ben, pero a realidade é que as leis subscritas por Carlos V en Europa, foron papel mollado en América, nunca entraron en vigor por medo, xustificado, a súa proclamación provocou guerras civís nas Américas entre españois, conflitos tan graves que obrigaron a derrogar a lei en parte, e non cumprila na que quedaba vixente, queda moi bonito dicir que os españois son moralmente superiores por ter unha lei que defende os indíxenas, pero dita lei no mundo real non valeu unha puta merda, é como dicir que os españois teñen un estatus legal superior ao de outros pobos europeos porque na Constitución Española salvagardase o dereito a unha vivenda digna, que risa. En resumo o colonialismo español é homologable ao ingles, holandes, e frances os españois non fúchedes mellores, tampouco peores.
Por outra banda Bartolomé de las Casas para min non é representativo da españolidade, en todo caso é representativo dun catolicismo humanista moi adiantado ao seu tempo que non atopou encaixe xamais na sociedade española, nin tampouco na xerarquía institucional do catolicismo, aínda hoxe a Igrexa da Liberación é unha corrente minoritaria dentro da enorme estrutura católica.
Logo negar que o castelán non se impuxo é de chiste, o castelán imponse a día de hoxe non so en América, tamén o fai no Reino de España, e ademais faino apoiándose na lei fundamental, a Constitución, eu teño que saber español por collóns, mentres vos tendes o dereito a usar o galego, vasco e catalá, se vos presta.
La Leyenda Negra tiene parte de verdad y una gran parte de mentira y propaganda, como la Leyenda Rosa, Dorada y del color que sea. El debate tenemos que sostenerlo no sobre un enfrentamiento de leyendas, sino el establecimiento de hechos. Para mí, es insostenible decir que el imperio español fue lo mismo que los imperios inglés u holandés. Se trata simplemente de lo que muestran los hechos:
- La conquista de Hernán Cortés, como dije antes, fue una conquista realizada por una coalición de tribus oprimidas por los mexicas que formaban la mayoría de las tropas que les derrotaron. Los españoles podrían haber liderado la coalición, pero no llevaban a decenas de miles de indígenas para luchar contra los mexicas forzados por 200, 300 o 400 españoles.
- Toda América está llena de descendientes de indígenas de los pueblos anteriores al descubrimiento, pero la abrumadora mayoría, y hablo en cifras superiores al 99%, son de descendientes de indígenas de la América española. Ese simple dato convierte el intento de equivalencia entre proyectos imperiales en un simple absurdo. Los Estados Unidos (y Australia) antes de la globalización que facilitó el movimiento de personas por todo el globo, estaban étnicamente poblados básica y mayoritariamente por los descendientes de colonizadores europeos, los descendientes de esclavos negros y, en el caso estadounidense, cierta presencia de los descendientes de pueblos indígenas de Hispanoamérica por la migración de los países vecinos.
- Sobre el componente racial, el mestizaje desmonta cualquier insinuación de racismo intrínseco al proyecto español. El propio Hernán Cortés tuvo al menos dos destacados hijos mestizos y reconocidos, como Martín Cortés Malintzin, que fue caballero de Santiago, o Leonor Cortés y Moctezuma, que tuvo con la hija de Moctezuma, y que se casaría con otro conquistador. La propia Isabel Moctezuma recibió la encomienda de Tlacopan del propio Cortés. Tenemos también figuras como el Inca Garcilaso de la Vega que fue un escritor e historiador también mestizo, hijo de un conquistador y de una princesa inca, y que obtuvo reconocimiento como escritor, historiador y militar, tanto en América como en España. Hablaba antes del primer catedrático negro de una universidad europea, Juan Latino, pero tenemos también el caso de un conquistador negro, Juan Garrido, una conquistadora mulata, Beatriz de Palacios, casada con otro conquistador y que combatió con Hernán Cortés, entre otras expediciones y entre otras mujeres que también participaron, por cierto, no solo como enfermeras, sino en la lucha activa. Juan García Pizarro fue otro negro español libre que luchó con Pizarro. Juan Valiente fue un esclavo negro a quien hicieron capitán y a quien se le dio una encomienda. Juan Beltrán de Magaña fue otro conquistador español negro que luchó en Perú y Chile. Y así hay ejemplos a patadas.
- Sobre la educación, el caso del Inca Garcilaso de la Vega es un ejemplo de que los indios podían acceder a la educación en universidades y escuelas, ¿era así para todos los indígenas o solo para los miembros de las élites? No lo sé, asumamos que fuese el segundo caso. Siglos XVI y XVII, nos ha jodido, en qué país occidental la educación era universal y estaba al alcance de todo Dios. Mi padre, nacido en 1950, fue al colegio en Silleda, un edificio pequeñito de apenas un par de habitaciones por lo que recuerdo haber visto, y estaba en la misma clase con gente de varias edades distintas. Oye, al menos podía ir al colegio, pero esas era las condiciones de un pueblecito de nada todavía unos 400-450 años después de los años que estamos discutiendo.
- Cuando se producen las denuncias de fray Bartolomé de las Casas, la conquista se paró para debatir la veracidad de las denuncias, el trato dado a los indígenas y los valores por los que debería seguir la conquista, si es que debía seguirse. ¿De verdad crees que la razón de que eso no se diese en los imperios inglés u holandés es simplemente porque nadie, ni siquiera una persona, informó a sus autoridades de posibles abusos para que también pudiesen parar sus propias expansiones coloniales?..
Estos son hechos, están probados, y no se dieron en los otros casos discutidos. Son hechos que desmontan la mayor parte de los fundamentos de la Leyenda Negra y no se puede sostener un debate serio acerca del Imperio español sin discutirlos.
Hablas de que la ley no valió una puta mierda en Hispanoamérica, pero la realidad es que allá los indígenas no solo siguieron existiendo, sino que fueron mayoría y prosperaron con un nivel de vida muy elevado con respecto al que había antes de la llegada de los conquistadores y hoy en día siguen siendo mayoría sus descendientes, ya sean étnicamente indígenas de los pueblos nativos o mestizos. ¿Dónde están los indígenas de Estados Unidos, Canadá o Australia? ¿Cuántos quedan y cuales son sus condiciones de vida en la actualidad? Cuando Estados Unidos derrota a México y les quita la mitad norte de su territorio, ¿no es cierto que la mayoría de habitantes de dicho territorio eran indígenas y, del resto, una buena parte eran mestizos? ¿Cuál era la distribución étnica en esos territorios 50 años después? ¿Cuál fue la evolución demográfica de los indígenas en ese territorio durante esos 50 años en números absolutos? ¿Cómo evolucionaron sus condiciones de vida? Pasaron de ser legalmente súbditos de la corona española a ser ciudadanos de México a ser indocumentados sin derechos. ¿Ese hecho claro no tuvo ningún impacto en sus condiciones de vida y en como cambiaron cuando sus territorios cambiaron de manos?
La realidad es que, antes de ser parte de los Estados Unidos, los indígenas del norte de Nueva España/México legalmente tenían el estatus de súbditos de la corona española o ciudadanos de México con el reconocimiento legal de la propiedad comunal de sus tierras, y durante ese periodo de 300 años, los indígenas subsistieron en sus propias tierras, y en cuanto dejaron de ser parte de España o México y perdieron ciudadanía y derechos, se fueron a la mierda. Esto es un hecho. ¿Se dio por simple casualidad?
Respecto al idioma, lo que a ti se te imponga o deje de imponer en el siglo XXI, no tiene la más mínima relevancia a la hora de discutir los hechos de los siglos XVI, XVII y XVIII. Filipinas fue española durante 300 años y ahí no habla en español ni Dios, pero se habla inglés porque los españoles no impusieron su idioma, mientras que los estadounidenses sí lo hicieron. Solo restan algunas palabras sueltas en español que se incorporaron al tagalog y un dialecto con ciertas raíces en el español llamado "chabacano". Y en el momento de las independencias, el español no es mayoritario en los territorios independizados, maestro, las estimaciones están ahí, búscalas porque se habla de que no era la lengua materna ni siquiera de la mitad de la población por mucho que fuese el idioma de la administración. Esto es un hecho. La gramática escrita del quechua y el nahuatl por parte de los españoles europeos es otro hecho. Que gente que fue allá a evangelizar y a instaurar una administración aprendió los idiomas locales para poder comunicarse con los indígenas en sus propios idiomas es un hecho. Y fue desde el principio, tienes casos como el de fray Toribio de Benavente Motolinía que aprendió nahuatl al llegar y él sí que defendió a los indígenas a gran riesgo de su propia vida, apuntando a gente del gobierno con nombre y apellidos hasta el punto de que fue perseguido durante los últimos años de su vida. Y ese hombre criticó durante a de las Casas porque muchas de sus críticas eran exageradas o carecían de base, por cierto. Ese sí que es un ejemplo mucho mejor de alguien que denunció abusos, pero con nombres, datos y hechos de los que él fue testigo presencial o que escuchó directamente testimonios de los indígenas en su propia lengua, que para eso la hablaba.
Os diferentes imperialismos teñen cada un as súas particularidades, pero todos eles parten do mesmo, dun supremacismo étnico que lexitima o uso da violencia imprescindible para levar adiante o espolio, o imperio dos Austrias e logo o dos Borbóns eran profundamente supremacistas, entre outras cousas porque o expansionismo " español" cara outro continente, empregou as ferramentas que levaban practicando durante décadas na península fronte as minorías, o expansionismo "español" nace ao mesmo tempo dunha limpezas étnica que expulsou a xudeus e mouriscos.
Cando Cortés chegou a México os conquistadores levaban décadas no Caribe, onde practicaron un xenocidio total e absoluto, non quedaron pobos indíxenas en ningunha illa, practicar un xenocidio nun espazo pequeno acoutado por mar é máis doado que facelo nun continente habitado por millóns de persoas, se hai máis indíxenas na actualidade en Mexico que no Estado de N.Y., non é debido a maior catadura moral dos conquistadores, senón a unha mera cuestión de capacidade das estruturas xenocidas en relación a poboación indíxena. Os mesmos ingleses que aniquilaron os mohicanos deixaron millóns de persoas vivas na India, fai iso que fosen menos racistas e xenocidas?.
Os ingleses e franceses tamén pactaron con tribos indíxenas para atacar inimigos comúns, iso non os fai menos xenocidas.
A existencia de mestizos tampouco demostra a ausencia de racismo, os negros de USA son " café con leite" se os comparas cos negros de África, corre sangue branca polas súas veas, que as mulleres negras fosen violadas polos seus amos non fai menos racista os USA de fai 200 anos.
Hernán Cortés tivo un fillo e unha filla mestizos, ambos os dous criados como brancos, tivo un terceiro fillo, desta volta cunha castellana, este último pese a ser o máis pequeno foi o seu único herdeiro.
O emprego de escravos negros na conquista tampouco creo que sexa un bo recurso para defender a superioridade moral dos españois, que é do que se trata este debate. Moitos deses escravos negros foron nenos soldados, que foron obrigados a America e que so logo de ter moita fortuna en combate puideron mercar a súa liberdade.
O Inca Garcilaso de la Vega non foi a universidade, tivo bos mestres porque pertencía a aristocracia dos conquistadores e inca, foi un privilexiado , un rarísima excepción que ti estás elevando a norma, o 99,999999 dos indíxenas non facían máis que traballar como escravos, aínda que esta fose ilegal.
A conquista non se parou en ningún momento polo debate lexislativo, iso é mentira, en todo caso relentizouse porque en certo momento os "españois" matáronse entre eles.
Pensar que Carlos V tiña algún tipo de escrúpulo polo abuso de poder dos encomenderos sobre os pobos indíxenas é inxenuo, e ao mesmo tempo unha trampa de parte da historiografía española disposta a enganar ao persoal, se así se defende o honor patrio, a realidade é que iniciativa, moralmente superior, de Las Casas, foi un pretexto empregado polo emperador para estender o seu absolutismo sobre os conquistadores rebeldes que estaban construindo enormes fortunas en base o inxente traballo escravo, un xeito de frear o poder crecente e potencialmente centrifugador dos encomenderos era limitar o seu fluxo de enerxía, daquela non había petróleo, había brazos, brazos de indíxenas primeiro e logo de negros.
No antigo réxime os súbditos non tiñan dereitos, moito menos os indíxenas.
En Filipinas non se fala castelán porque outro imperio pasou a ser o dominante do arquipélago fai máis de 120 anos, pero falouse o castelán, era o único idioma oficial das illas, de feito o 60% da poboación filipina tiña coñecementos de castelán durante a primeira metade do século XX, pese a que o único idioma oficial era o inglés, que foi gañando posicións ata eliminar case por completo o castelán.
Penso que che sobra moito nacionalismo español e fáltache bastante rigor histórico o empregar casos puntuais de persoas que non son en absoluto representativas da realidade dos indíxenas, tamén falseas a realidade respecto o estudo dos idiomas indíxenas, os españois non empregaban eses manuais lingüísticos como ferramentas educativas, eran ferramentas de explotación, o coñecemento da lingua nati va aceleraba o proceso de aculturización, aprendíanlle máis rápido o castelán, as linguas indíxenas non foron ensinadas na escola ata o século XXI, non existe literatura indíxena porque cos "españois", e logo desde os seus herdeiros ao mando dos Estados independizados, non houbo o máis mínimo intereses polas culturas indíxenas, desprezáronas, é máis .
Ti podes crerte a túa mitoloxía nacionalista onde os españois foron moralmente máis elevados que os ingleses, franceses... crer que a prohibición das linguas indixenas se fixo polo ben dos "colegiales":
"YO EL REY dispongo para que en los reynos de las indias, islas adyacentes y de Filipinas, se pongan en práctica y observen los medios que se refieren y ha propuesto el arzobispo de México, a fin de conseguir que se destierren los diferentes idiomas de que se usa en aquellos dominios, y solo se hable el castellano (...) Los indios no quedarían tan expuestos a ser engañados en sus tratos, comercios o pleitos; los Párrocos estarían más uniformes; los colegiales de tantas Comunidades respetuosas de aquellos Dominios, lograrían el premio de sus desvelos, y con la emulación crecería el adelantamiento; y toda la tierra podría gobernarse con más facilidad"
Carlos III, Real Cédula del 16 de Abril de 1770
Para min todos os imperios son a mesma merda, os imperios son sempre chungos, incluído o da URSS, ou o potugués, que non deixa de ser o Imperio da GZ do Sur, foron uns putos salvaxes.
Non che fai sospeitar da veracidade do teu relato que gran parte dos descendentes dos indíxenas do presente che diga que é mentira? porque existe o indixenismo?, como é posible que un movemento exista ao longo dun continente tan enorme e variado se non hai unha certa veracidade nas súas reclamacións?.
Por la misma razón por la que existen muchos movimientos ideológicos, por la creación de relatos que facilitan la externalización de culpas permitiendo señalar a otros con el dedo como culpables de sus propias miserias, algo que facilitan unas clases políticas que se favorecen de esta mentalidad para dirigir los dedos acusadores hacia enemigos externos, cuando de otro modo les estarían señalando a ellos. El que un enorme número de alemanes abrazase el nazismo en los años 30 no concede la más mínima verosimilitud a sus acusaciones contra los judíos, el que todo Dios creyese en un momento dado que la Tierra era el centro del universo no tenía la más mínima relación con la verdad. La veracidad la conceden los hechos, no las multitudes.
Estoy de acuerdo en que el en Caribe hubo masacres de indígenas, aunque no estoy de acuerdo con la razón. La principal razón es que, al ser el primer lugar en el que desembarcan los conquistadores, y siendo sobre todo un lugar que no esperaban encontrar ya que pensaban que iban a aparecer en Asia, no hay ningún plan preparado para esa eventualidad. Cristóbal Colón de repente se encuentra con una serie de territorios que se niega a creer que eran nuevos continentes, pero sí que se encuentra territorios que no tienen gobiernos fuertes como se conocían en China o en la India, y tanto él como los que llegan en los años posteriores lo hacen a unas tierras, para ellos, sin ley ni autoridad que limite sus acciones, y eso da lugar a toda una suerte de desmanes y barbaridades. Se pone freno a esas barbaridades paulatinamente cuando las autoridades ante las que obedecen los conquistadores en la península empiezan a recibir denuncias y a tomar conciencia de lo que realmente se ha descubierto y toman medidas, como las de dar consideración legal a todos los indígenas de súbditos de la corona que no pueden ser esclavizados. Obligan al propio Colón a liberar a los esclavos que tomó y envían a gente para gobernar los territorios descubiertos. Vuelvo a recordar que incluso detienen la conquista durante alrededor de un año para debatir si es una conquista justa o no. Esto es un hecho incuestionable. Evidentemente no se paró del todo, vuelvo a recordar también, siglo XVI después de Cristo. Primera mitad del siglo XVI, para ser más concretos. El rey no les mandó un whatsapp para informarles ni mandó a delegados por avión para poner freno a todo Dios. Pensar que Carlos V tenía la motivación que fuese, positiva o negativa, es un ejercicio de especulación y fantasía cuyas conclusiones normalmente suelen estar sesgadas por la ideología particular de cada uno. Los hechos son que pausó la conquista para debatir como llevarlas a cabo de forma justa y que promulgó las Leyes Nuevas, que aunque no siempre se aplicaron por resistencia de los beneficiaros de las encomiendas, entre otras causas, lo hicieron en buena medida y mejoraron las condiciones de vida de los indígenas. Estos son los hechos, la realidad tras las intenciones del monarca no las conocemos ni tú ni yo.
Volviendo a los puntos anteriores que mencionaste, América no es la India, es un contintente mucho más amplio y diverso, y una de las áreas en las que difiere de la India es en su densidad poblacional. Tras el Caribe, hubo muchos otros lugares poco poblados en los que los conquistadores podrían haber pasado a cuchillo a sus habitantes, pero no lo hicieron, entre otras cosas porque los indios tenían consideración legal de súbditos de la corona, al igual que cualquier otro español, algo de lo que no gozaron los indígenas de ninguna tierra colonizada por los ingleses o los holandeses, pese a que sus imperios se formaron bastante más tarde que el español y uno esperaría que viviesen en una era más avanzada de derechos humanos, cosa que no se dio así. Olvídate de prejuicios y tus sesgos, los hechos están ahí, los ingleses practicaron el genocidio de forma sistemática en todos los territorios en los que era factible hacerlo. Los españoles no. Esto es impepinable. Los españoles estuvieron en las Filipinas, también son islas, de hecho son una ristra de islas situadas en una zona estratégica a nivel comercial, pero en 300 años de presencia española no se tiene constancia de que hubiese genocidio alguno, como sí lo hubo de los holandeses en Indonesia, o como sí que se dieron masacres en cierta medida en Filipinas durante la presencia estadounidense con cientos de miles de muertos. La diferencia entre los distintos casos es de política de "Estado". No era política española la eliminación ni la terrorización de los indígenas, mientras sí lo fue de holandeses, ingleses o estadounidenses. Por esa razón, los primeros no la llevaron a cabo, los segundos sí.
Sobre los hijos de Hernán Cortés, un par de apuntes. El primero, vuelvo a decirlo, hablamos de la primera mitad del siglo XVI, y sus hijos mestizos tenían más derechos que un negro estadounidense 400 años más tarde. El segundo, su tercer hijo hereda porque era su primer hijo legítimo fruto del matrimonio. Los otros hijos eran ilegítimos y nacidos fuera del matrimonio, pese a lo cual, además de ser mestizos, pudieron formar parte de órdenes de caballería o casarse con castellanos, entre otros privilegios.
Reivindico los ejemplos de los conquistadores negros que mencioné. Si quieres, discute sus casos particulares en vez de tirar de brocha gorda porque la mayoría de los que nombré fueron hombres libres y/o recibieron mandos y encomiendas por sus logros. Tienes esclavos manumitidos, hombres libres, mujeres conquistadoras casadas con castellanos y todo tipo de casos. Tirar de la brocha gorda para decir que eran esclavos negros y hablar de niños soldados me parece falso y un recurso poco honesto. Lo mismo con la burrada del 99.9% de indios esclavos. Esto solo se excusa bajo la profunda ignorancia. Si le tiras la pregunta a varias AI, obviamente te van a decir que esclavos como tales eran marginales porque legalmente estaba prohibido, pero cuando nos vamos a trabajos forzados, los números oscilan entre el 20% y el 50% dependiendo de la región, ya que en los Andes los trabajos forzados en minería eran mucho más habituales. Pero no digamos burradas de números sin venir a cuento solo por dar peso a nuestras argumentaciones. Si quieres dar cifras, búscalas aunque sea un poco aunque no hagas una labor de investigación exhaustiva, yo no la he hecho, pero un número con un mínimo de base detrás puedes facilitar que debatamos, comparemos fuentes y lleguemos a algo más que a un lanzamiento de esloganes absurdos por lo falsos de los mismos.
Por cierto, los negros estadounidenses lógicamente son más café con leche porque llevan años ya mezclándose con otras etnias, no tiene que ver con violaciones de los amos blancos, que tuvieron un impacto marginal, sino con eventos mucho más masivos como una integración real entre etnias dentro del Estado. En Hispanoamérica este fenómeno se dio 400 años antes.
Respecto a la educación, he visto informaciones contradictorias sobre el Inca Garcilaso de la Vega, pero no encontré evidencia de que recibiese educación fuera de la privada, creo que tienes razón en eso, pero había colegios y universidades para indígenas. La educación para la gente común la proporcionaban generalmente las órdenes religiosas y era lógicamente limitada (vuelvo a repetir, siglos XVI en adelante, ¿qué educación recibían los campesinos gallegos o andaluces en esas mismas épocas?), mientras que había colegios de caciques y universidades para las élites indígenas, como el Colegio de Santa Cruz de Tlatelolco (Mexico, 1536), el Colegio del Príncipe (Peru) y el Colegio de San Francisco de Borja. En cuanto a las universidades, tenías la Real y Pontificia Universidad de México y la de San Marcos establecidas en 1551 como ejemplos de universidades abiertas a las élites indígenas, y aunque había barreras de acceso y no era una ausencia de racismo perfecta, ni muchísimo menos, recuerdo una vez más que hablamos de hace 475 años, y estos derechos están siglos por delante de lo que hubo en los imperios inglés u holandés, por no decir los modernos Estados Unidos de América. Es que tenemos que comparar con sus coetáneos o con estructuras de organización "estatal" similares pese a ser posteriores en el tiempo, no con el Estado de Derecho de los siglos XX y XXI, y aún así, en casos como el de Estados Unidos, aún muchos indígenas del siglo XVI quedan por delante.
Volviendo a Filipinas, esos números no se parecen por lo más remoto a nada de lo que he visto. De nuevo, no tiro hoy de mis "vastos" conocimientos, sino de Gemini y ChatGPT:
¿Qué porcentaje de la población filipina hablaba español en 1898?
Gemini: aproximadamente entre el 10% y el 15%. Principalmente las élites de "Los Ilustrados" y en Manila y Cebú. Si incluímos el Chavacano, el número crece, pero sigue siendo una minoría, con el español normativo reducido a las cifras anteriores. Para 1920 el número se había reducido al 9%. En 1950 estaba por debajo del 2%.
ChatGPT: aproximadamente entre el 5% y el 10%, principalmente en Manila y Cebú. En 1920 el número estaba entre el 2% y el 4%. En 1950 estaba entre el 0.5% y el 1%.
¿El 60% dices? Nunca se dio esa cifra. Yo conozco filipinos, he trabajado con ellos desde hace 12 años. Cuando llegué a Irlanda hubo uno al que oí decir un día que estaba pensando en arreglar una tele del trabajo, pero que tenía miedo de cagarla y que le dijesen "ioputa, estás despedido". Creo que le oí decir una o dos chorradas así a lo bruto para hacerme reír. También he conocido a gente que me ha hablado del Chavacano, lo he visto en alguna película, y he estado en reuniones en las que les oía hablar tagalog y de repente saltaba una palabra en español. No seamos tan brutos como para decir que ninguno de estos tipos tiene conocimientos de español cuando no podrían ni darte la hora en nuestro idioma.
Respecto a la política lingüística de Carlos III, creo que sabes que es una excepción dentro de la política española durante ni más ni menos que 300 años producto de una política más centralizadora con los Borbones, pero durante la era de los Habsburgo, se promovió una diversidad de lenguas, insisto, ahí están las gramáticas del quechua o el nahuatl como ejemplos, e incluso tras la proclamación de Carlos III, que se produce durante el último 20% de la presencia española en el continente (quitando Cuba y Puerto Rico), esa política no llegó a tomar efecto. Fue tras las independencias que el español se promovió real y efectivamente en las nuevas repúblicas por parte de sus nuevos gobernantes.
Yo no creo en mitologías, creo en hechos demostrados o para los que al menos haya evidencias sólidas, y desde luego no incluyo entre tales afirmaciones como que el 99.9% de los indios eran esclavos de facto o que el 60% de los filipinos tenían conocimientos de español en la primera mitad del siglo XX sabiendo que son demostrablemente falsas.
Ya que estamos en sociedad, y ha salido el tema, aprovecho para meter un camino secundario, a ver si alguien tiene ganas de transitarlo. ¿Para que se mete a la gente en la cárcel?
Se nos dice que eso tiene varios objetivos, el primero sacar de la circulación a alguien peligroso, después servir como castigo y advertencia a conductas que se consideran nocivas, y se supone que hay un tercer propósito aprovechar el periodo de prisión para reconducir a ese elemento negativo para el común y poder reinsertarlo después.
¿Esto funciona?
A ver, si vamos a lo 1º, una vez un condenado concluye su pena este sale a la calle, pero muchas veces hemos asistido a ex-convictos que de inmediato al estar libres vuelven a cometer una atrocidad, así que no se ha logrado salvar esa premisa, al menos en ese caso. El 2º, que haya penas altas no evita delitos, vemos como sistemas con pena de muerte, como USA, sigue teniendo terribles episodios de violencia. el 3º, ¿La cárcel forma ciudadanos o perfecciona maleantes creando una red de contactos? No conozco mucho de ello, pero diría que más lo último.
Supuestamente la cárcel es un castigo y un modo de reintroducir a la persona a la sociedad tras una pena derivada de un acto incorrecto.
Yo repito, considero (y mucha gente no lo comparte), que hay actos que no tienen que aceptar una segunda oportunidad en la sociedad, si no que tienen que conllevar que te pases el resto de tus días viviendo de forma miserable, asesinatos a sangre fría o pederastia entre ellos. Una persona capaz de arrebatar otra vida porque le da la gana de forma intencionada sin ningún motivo adicional o alguien que abusa de niños no debería volver a pisar la calle en su puta vida a mi modo de ver.
Hay ciertos actos que no implican que la persona esté incapacitada para vivir en sociedad, hay otros que si.
Ya que estamos en sociedad, y ha salido el tema, aprovecho para meter un camino secundario, a ver si alguien tiene ganas de transitarlo. ¿Para que se mete a la gente en la cárcel?
Se nos dice que eso tiene varios objetivos, el primero sacar de la circulación a alguien peligroso, después servir como castigo y advertencia a conductas que se consideran nocivas, y se supone que hay un tercer propósito aprovechar el periodo de prisión para reconducir a ese elemento negativo para el común y poder reinsertarlo después.
¿Esto funciona?
A ver, si vamos a lo 1º, una vez un condenado concluye su pena este sale a la calle, pero muchas veces hemos asistido a ex-convictos que de inmediato al estar libres vuelven a cometer una atrocidad, así que no se ha logrado salvar esa premisa, al menos en ese caso. El 2º, que haya penas altas no evita delitos, vemos como sistemas con pena de muerte, como USA, sigue teniendo terribles episodios de violencia. el 3º, ¿La cárcel forma ciudadanos o perfecciona maleantes creando una red de contactos? No conozco mucho de ello, pero diría que más lo último.
Supuestamente la cárcel es un castigo y un modo de reintroducir a la persona a la sociedad tras una pena derivada de un acto incorrecto.
Yo repito, considero (y mucha gente no lo comparte), que hay actos que no tienen que aceptar una segunda oportunidad en la sociedad, si no que tienen que conllevar que te pases el resto de tus días viviendo de forma miserable, asesinatos a sangre fría o pederastia entre ellos. Una persona capaz de arrebatar otra vida porque le da la gana de forma intencionada sin ningún motivo adicional o alguien que abusa de niños no debería volver a pisar la calle en su puta vida a mi modo de ver.
Hay ciertos actos que no implican que la persona esté incapacitada para vivir en sociedad, hay otros que si.
Discrepo. En homicidios y asesinatos hay mil circunstancias que los hacen diferentes unos de otros, desde el que atropella y se da a la fuga al que le corta el pescuezo a niños a sangre fría, como Patrick Nogueira. Tampoco creo un pederasta deba estar toda la vida en la cárcel, si no hay tortura ni asesinato de por medio.
Hablando del caso que cito arriba. En este debate hay un tema tabú, que es el de la pena de muerte. En Occidente (salvo algunos estados de USA) está desacreditada y suspendida. Pero con la puerta abierta. Mañana hay una guerra y te pueden fusilar por deserción. Sin hacer nada.
Mensajepor prey » Miércoles 22 de Abril de 2026, 0:06
Aprovecho este tema para decir que yo tampoco he creído nada en la carcel, salvo en delitos de alarma social. Se habla de pederastia y asesinatos, pero, por poner un ejemplo de alarma social, hay un juicio casi anestesiado que es el de Mazón. Si se llegase a demostrar que estaba pasando de todo en in affaire con la periodista mientras empezaba a morir gente, es para cárcel claramente.
Dicho esto, yo siempre he creido que el mejor y mayor castigo es el embargo. Tú le quitas todos los bienes/capital propio o disfrutable a una persona durante una condena de 20-25 años y a comer y dormir a un albergue y se acaban los delitos. Un hombre puede ser feliz siendo rico, pero privado de libertad. Pero es un desgraciado si lo empobreces hasta las últimas consecuencias, incluida la reputación. En 25 años de condena ha aprendido la lección él y todo el que lo vea de primera mano.
P.d: por supuesto, hablo de mantener un soporte mínimo vital, sitio donde dormir y comer, ropa, etc.
Mensajepor Filotas » Miércoles 22 de Abril de 2026, 7:47
Me parece interesante el debate sobre la conquista americana y voy a dar mi opinión.
Estamos intentando y analizando continuamente hechos históricos con la visión de una persona educada en el siglo xx y XXI cuando tenemos 500 años de evolución social.
En el siglo XVI no había ni se esperaban cosas como los derechos humanos, que hoy damos por sentadas y la fuente de jurisprudencia en todo el mundo era religiosa. No debería sorprendernos cosas como que el adulterio fuese delito. Los reyes eran reyes por designio divino (cosa que inventaron los emperadores romanos de oriente) lo cual implicaba un pacto social muy interesante. Los reyes eran los garantes de la religión. No había libertad religiosa, pero no la había en ningún sitio. La unidad nacional como tal no existía, existía la unidad religiosa. Por eso, que
Hay un libro muy interesante que ya he mencionado alguna vez que se llama Milenio (de Tom Holland, el historiador, no el actor)
sobre la crisis del año 1000 que es cuando se ponen las bases del antiguo régimen y sin entrar al detalle, esto es lo que explica las conversiones masivas.
Esto es muy importante porque esta visión explica absolutamente la forma de ver de la expansión cultural europea (que debería ser el término adecuado) de los siglos XVI y XVII.
La corona española no conquista, evangeliza. La evangelización trae consigo dos cosas, unidad religiosa y unidad política. Se evangeliza a la fuerza, es verdad, pero tampoco cuesta mucho porque se cambia unas religiones locales de sangre por una religión externa que no lo es. En una población local absolutamente aterrorizada por los viejos dioses, que llegue un Dios que habla de perdón y penitencia cala muy, muy rápido. Los conatos de resistencia cultural son muy pocos y siempre dirigidas por las antiguas élites. Me sorprendió descubrir que no existiese ni un solo caso documentado de revueltas indígenas que no estuviesen lideradas por élites del anterior orden. También me sorprendió la rapidez con la que se pacificaban los territorios una vez que se eliminaban esas élites belicosas. Esto nos dice una cosa muy interesante y que ya hemos visto en muchísimos casos de la historia. La de élites que pierden el poder y llevan a sus seguidores a una apuesta de todo o nada.
El hecho diferencial entre la conquista española es que si las élites se sometían a la ley De Dios representada por el rey, mantenían su status, y eso es un argumento muy poderoso. El primero en usar algo parecido, fue Alejandro. Creo que por ahí anda todavía el descendiente de Moctezuma luciendo títulos de marqués y cosas de ahí.
El caso es que con los ojos del siglo XVI y XVII, un súbdito del rey es un súbdito del rey y no hay muchas diferencias entre que seas un pastor castellano o un cuate andino. Pero, y aquí está lo importante, eso no quiere decir que viviesen como ciudadanos libres tal y como lo entendemos ahora. Los abusos de las encomiendas no es nada que no se viese en los latifundios ibéricos. Ahí están las revueltas comuneras y la guerra de las alpujarras que por distintos motivos, tuvieron una alta adhesión popular. Lo que explica la sumisión de los pueblos originarios de América es que venían de un entorno mucho peor. Después de todo, ya solo tenían que preocuparse de trabajar de sol a sol, pero a nuestros ojos es claramente un abuso, lo que no quiere decir que ese abuso no fuese la norma.
En fin, que hay que ver estos hechos como lo que fueron. Un choque cultural entre dos mundos absolutamente antagónicos gestionado desde un punto de vista absolutamente religioso, como se hacía todo en la época. No es un relato bonito y tiene muchas sombras, pero también tiene luces.
Lo que ocurre es que nos encanta revisar la historia de una forma que se adapte a nuestras ideas porque nos dan la confirmación de sesgo y nos hace sentir bien.
Mensajepor Aglaca » Miércoles 22 de Abril de 2026, 9:49
Sí, pero eso redunda solo en nuestro perjuicio, porque al final se supone que quienes somos y lo que creemos, los valores que defendemos, los sostenemos porque creemos en ellos, y si alguien nos demostrase que algo en lo que creemos es falso, deberíamos aceptarlo y abrazarlo para cambiar nuestras creencias y mejorar nuestros valores. Si, por ejemplo, yo creyese que España es la hostia debido a su Historia, sus valores, sus culturas... en ese caso debería estar siempre dispuesto a aprender lo que sea sobre España mientras eso fuese cierto, porque incluso aunque me demostrasen que España es y fue una letrina, entonces querría cambiar mi percepción para empezar a debatir los problemas del país y como solucionarlos para convertirlo en el mejor lugar que pueda ser.
La Historia tiene un papel importantísimo en modelar quienes somos, pero no solo como sociedad, sino a nivel individual. Como personas, somos la mezcla de una serie de factores. Nuestra educación, nuestras creencias, nuestros valores, y también son muy importantes nuestras memorias. Lo que recordamos sobre nuestra vida, nuestros éxitos y nuestros fracasos, modelan quienes somos y a menudo determinan en gran medida nuestra confianza en nosotros mismos y en nuestra capacidad para afrontar retos porque tenemos el recuerdo de los retos que ya afrontamos en el pasado y nos demostramos a nosotros mismos de lo que somos capaces. Nuestra memoria histórica como país también es importante en ese sentido, tanto a nivel individual, con como nos sentimos cuando España gana un Mundial, por ejemplo, y como nos hace sentirnos ganadores por formar parte del país que dio lugar a ese grupo de campeones o el proceso mental que sea, como a efectos de grupo y de sentir que como colectivo somos capaces de grandes cosas y afrontamos los retos del futuro con más confianza. Nuestra Historia ocupa un lugar destacado en la forja de esa mentalidad, y creo que hace ya mucho tiempo que la Historia de España se escribe en pequeñito, en muy pequeñito, y con una letra oscura que se utiliza para martillearnos constantemente en la cabeza e insertar en ella la certidumbre de nuestros males, o bien se ignora como algo a ser olvidado. Si fuese un relato cierto, podría aceptarlo, pero es que no lo es. Roped habla en su último mensaje de mi falta de rigor histórico, y si me lo dice es porque pensará que él sí está escribiendo desde el rigor, mientras parece creer de forma honesta que el 99.99% de indios eran esclavos en la práctica o que el 60% de filipinos tenían conocimientos de español en la primera mitad del siglo XX, y de nuevo, si eso fuese verdad habría que saberlo y que decirlo, pero es que está a mil jodidas millas de acercarse a la verdad siquiera y son cosas fácilmente demostrables. Esa es la tragedia, porque además parte importante de la identidad de roped está influenciada por su idea de lo que es y deja de ser España, y lo que es y deja de ser en relación a Galicia, por ejemplo. Las ideas y posturas de roped a ese respecto son respetables, pero qué menos que conocer las verdades de una de las entidades políticas que marcan tu ideología, tanto las positivas como las negativas, y qué menos que conocerlas yo también, por eso trato de mirar las cosas que roped me dice para tratar de comprobar cuanto de lo que creo es falso y corregirlo yo también.
Pero tras mucho escuchar y aprender en los últimos tiempos, cada vez creo más firmemente que hay que reivindicar la Historia de España como algo positivo y de lo que enorgullecerse más que avergonzarse. Puede sonar ridículo enorgullecerse de lo que hizo un tipo hace 500 años, pero más ridículo es pretender que nosotros nos avergoncemos y pidamos perdón por lo que hizo Hernán Cortés hace 500 años solo porque nacimos dentro de una misma frontera, pero se nos exige hacerlo y la gente se avergüenza. "Nada que celebrar" se nos dice cada día de la Hispanidad y se busca que agachemos la cabeza y que nos avergoncemos y condenemos lo que ocurrió durante la conquista. "No hubo descubrimiento" porque América y los indios ya estaban allí dicen algunos gilipollas, como si la mayor parte de los descubrimientos no fuesen descubrir para nosotros mismos que algo que ya existía estaba ahí. Se nos machaca con esa propaganda y la gente se empequeñece y disminuye su autoestima y su fe en lo que somos y en lo que podemos ser como colectivo cuando la verdad es que hubo muchísimas cosas de la Historia de Hispanoamérica que fueron positivas y, en su conjunto, yo creo que fue mucho más positivo que negativo.
No se trata de decir que el Imperio es cojonudo y ser nostálgicos del pasado porque España tenía todos estos territorios y mandaba mucho, pero como bien dices, hay que entender los acontecimientos de cada época en la clave de las ideas, los valores y las inercias de dicha época, y en un tiempo de expansión europea en el que comenzaron a construirse imperios globales, España fue la primera junto con Portugal, y en teoría debería ser la más bárbara, la menos evolucionada, y cuando ves como trataron ingleses, holandeses, franceses y hasta portugeses a las gentes de sus dominios y lo comparas con como lo hicieron los españoles de entonces, es que no hay ni punto de comparación. Se consiguió una integración muy real entre las gentes de distintas etnias y culturas, se preservaron lenguas y gentes indígenas, se les proporcionó educación a niveles bastante igualitarios para los estándares de la época, se respetaron muchas propiedades de tierras tanto individuales como colectivas, se preservaron los títulos nobiliarios de la aristocracia indígena, y efectivamente, los descendientes de Moctezuma llegan hasta hoy, no porque se escondieron, sino porque se respetó su carácter aristocrático y prosperaron dentro del virreinato de Nueva España. Y solo hay que compararlos con los otros Imperios que les siguieron. En Canadá, Estados Unidos, Australia... Son extensiones de terreno enormes, y se barrió a los indígenas de forma casi total de la faz de la tierra. En la India lógicamente les fue imposible, pero no hay ni punto de comparación entre como los ingleses trataron a la población local, marginándoles y oprimiéndoles desde el principio y siempre tratándoles como a inferiores y diferentes, con como lo hicieron los conquistadores como Cortés que desde el principio se integraron y mezclaron con los nativos. Hablar de racismo de los españoles sabiendo los estándares de la época y equiparándolo con como fue el trato a la gente en otros imperios, usando el propio ejemplo de roped con la India donde los ingleses llegaron 200 años más tarde que Cortés y donde se quedaron hasta 400 años después, y sabemos que en el siglo XX los ingleses todavía trataban a los indios peor de lo que Cortés trató a los indígenas de América en el siglo XVI. Si el trato fuese similar, se podría y se tendría que decir, pero es que no lo es.
La Historia no debe estar ahí para ser influenciada y pervertida por nuestros sesgos haciéndonos leer sus líneas bajo el vídrio de unas gafas doradas como el oro o rojas como la sangre. Tiene que leerse tratando de determinar los hechos demostrables y separando lo que podemos establecer como hechos objetivos de las interpretaciones personales que cada uno haga de esos mismos hechos. Pero ni siquiera podemos ponernos de acuerdo en los hechos porque éstos se han pervertido para servir a intereses de uno u otro bando, y en la Historia de España en particular, nuestros hechos han sido pervertidos casi exclusivamente en una dirección negativa porque desde hace 200 años hemos sido derrotados en el plano global y nuestra Historia ha sido escrita por quienes nos han vencido. Pero hay que ser conscientes de este hecho y trabajar por averiguar la verdad, que es hoy más sencillo que nunca. Y no hace falta siquiera ir a buscar a españoles. Juan Miguel Zunzunegui, Marcelo Gullo, Rafael Aíta, Patricio Lons... Hay gente a tomar por saco en Argentina, Perú, Mexico, Puerto Rico, etc. que también reivindica esa Historia y hay que sacarla a la luz, positiva y negativa.
@Filotas, se te quedó un párrafo sin terminar aquí:
"En el siglo XVI no había ni se esperaban cosas como los derechos humanos, que hoy damos por sentadas y la fuente de jurisprudencia en todo el mundo era religiosa. No debería sorprendernos cosas como que el adulterio fuese delito. Los reyes eran reyes por designio divino (cosa que inventaron los emperadores romanos de oriente) lo cual implicaba un pacto social muy interesante. Los reyes eran los garantes de la religión. No había libertad religiosa, pero no la había en ningún sitio. La unidad nacional como tal no existía, existía la unidad religiosa. Por eso, que"